Over La Bergerie
La Bergerie is Frans voor "de schaapskooi". Het is mijn persoonlijk reisdagboek. Ik ben ermee begonnen na een lange winter in een omgebouwd boerderijtje in de vallei van de Tarentaise, vooral als manier om de tips te bundelen die ik telkens weer naar vrienden zat te mailen. Twee jaar later is het uitgegroeid tot een klein maar koppig plekje op het internet, met trage reisroutes, minder bekende bergdorpjes, en de praktische ruggengraat die een lange reis overeind houdt.
Ik ben Lotte Maes. Ik ben opgegroeid tussen Gent en een klein dorp in de Belgische Ardennen, Bouillon, waar mijn grootouders een stenen huisje hadden vlak bij de rivier. Tegenwoordig verdeel ik mijn tijd tussen Gent en welke Franse bergvallei ik mijn vriend ook weer heb kunnen overhalen om er een huis te huren. Ik schrijf het meeste in het Nederlands, maar af en toe ook in het Engels. Dat heeft een eenvoudige reden. De redacties die mij in het verleden gevraagd hebben om reisstukken te schrijven, waren niet allemaal Vlaams. Sommige zaten in Londen, één in New York. Het is dus geen ideologische keuze, gewoon een praktische.
Wat deze site is, en wat niet
La Bergerie is geen kortingssite. Er staat geen agenda op met seizoensopeningen, er hangt geen affiliateprogramma onder, en er is geen poging om volledig te zijn. Wat de site wel probeert te doen:
- Specifieke Alpendalen en kleine Ardense dorpen aanbevelen die ik effectief bezocht heb en waar ik zelf terug naartoe ga.
- Routes voldoende gedetailleerd opschrijven om bruikbaar te zijn. Treinnummers, realistische wandeltijden, welke logementen aan de telefoon ook Engels of Frans spreken.
- Eerlijk zijn over wat niet werkt. Als een "verborgen pareltje" achteraf een marketingproduct blijkt, schrijf ik dat ook op.
- De minder glamoureuze kant van langer onderweg zijn behandelen. Verbinding, papierwerk, en de kleine hoofdpijn van wekenlang niet thuis zijn.
Hoe ik werk
Alles op deze site is door mij geschreven, met de hand, in een klein bureau in Gent of, vaker, aan een keukentafel met zicht op een berg. Ik werk niet met ghostwriters. Ik laat geen artikels genereren door een AI. Ik maak waar mogelijk mijn eigen foto's en als ik er geen heb, vermeld ik de bron.
Ik betaal mijn eigen reizen. Een paar keer in al die jaren heb ik een korting aanvaard van een klein familiehotel in ruil voor een eerlijke recensie. Als dat het geval is, zeg ik dat duidelijk bovenaan het stuk. Ik heb nog nooit betaald geld aangenomen voor een plek op deze site, en ik ben niet van plan om dat ooit te doen.
Waar ik vroeger geschreven heb
Voor La Bergerie was ik freelancer voor een aantal Europese reisrubrieken, het vaakst in het Engels. Mijn werk is in de loop der jaren verschenen in artikels over minder bekende skigebieden in de Alpen en over trage routes door de Ardennen, voor een paar redactionele titels. Ik hou de details hier bewust vaag, het project waar ik nu om geef is dit.
Contact
Wil je me schrijven, met een correctie, een eigen aanbeveling, een logement dat ik zou moeten kennen? Mijn adres is lotte at labergerie punt tv. Ik lees alles, ik antwoord het meeste, en ik ben extra dankbaar als iemand me vertelt dat een plek die ik geprezen heb intussen van eigenaar veranderd is en achteruit gegaan.
Een nota over de naam
Een bergerie is de stenen schuilplaats waar herders in de Alpen en de Pyreneeën vroeger hun zomers doorbrachten. Het zijn meestal lage, dikwandige gebouwen van één verdieping, vaak half ingegraven in de helling, met aan de ene kant een schouw en aan de andere kant een klein raampje. Veel ervan zijn intussen omgebouwd tot vakantiehuisjes, een paar zijn nog altijd in gebruik door wie er schapen houdt. De naam paste bij een site over trage, lage, koppig ouderwetse manieren van reizen.